“ငါမရွိရင္ ညည္းေတာ့ မလြယ္ဘူး”
ထုိစကားကုိ ေမေမ ဆုိေလတုိင္း ခင္ခင္ဦးတစ္ေယာက္ ခံခက္နာက်င္ေနတတ္တာ ေမေမလည္း မသိလုိ႔မွ မဟုတ္ပဲ။ သုိ႔ေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ မဆင္ျခင္။ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္ေလတုိင္း (အထူးသျဖင့္ ခင္ခင္ဦးအား စိတ္တုိင္းမက်ေလတုိင္း) ထုိစကားကုိသာ မၾကာခဏ ေရလဲသုံးတတ္ခဲ့ေလသည္။
တကယ္က ခင္ခင္ဦး မရွိေတာ့လွ်င္သာ ေမေမ့အတြက္ သက္ရွင္ရပ္တည္မႈ မလြယ္ကူမွာ၊ ခက္ခဲပင္ပမ္းရမွာ မဟုတ္ဘူးလား။ စိတ္အေတြးထဲက တန္ျပန္ေမးခြန္းကုိ ေမေမ ေသလြန္သည္အထိ မၾကားသိသြားရေလေအာင္ ခင္ခင္ဦးတစ္ေယာက္ လိမ္လိမ္မာမာ ထိန္းသိမ္းသုိ၀ွက္ ထားႏုိင္ခဲ့သည္ ထင္ေသာ္လည္း ေမေမကေတာ့ ရိပ္မိနားလည္ေနခဲ့ေလသလား မသိ။
“ငါက ညည္းကုိ ေမြးလာခဲ့တာပါ ခင္ဦးရယ္”
ေမေမက သူေမြးထားေသာ သားသမီးအားလုံးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဘာတစ္ခုမွ မသိတာ မရွိဟု ထင္စားယုံၾကည္ေနျပန္ေသးတာ ျဖစ္သည္။ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား ေမေမရယ္။ ေမေမ့သားသမီးေတြအားလုံးဟာ ေမေမ့ရင္ခြင္ထဲက ပုလုေကြးေလးေတြမွ မဟုတ္ၾကေတာ့ပဲ။ တစ္အုိးတစ္အိမ္ခြဲထြက္ကာ ကုိယ္စီမိသားစုႏွင့္…၊ ေအာင္ျမင္ေသာ လုပ္ငန္းစီးပြား ကုိယ္စီႏွင့္ ျဖစ္ၾကသည္။ သူတုိ႔၀င္ဆန္႔တြင္က်ယ္ေသာ ေလာကအလႊာမွ လူ႕သေဘာ၊ လူ႕အထာ ကုိယ္စီႏွင့္ပဲ ရွိေတာ့မွာေပါ့။ သူတုိ႔အားလုံး၏ အတြင္းမေနာကုိ ေမေမက ဘယ္လုိ နား၊ မ်က္ေစ့တုိ႔ႏွင့္ လုိက္သိေနႏုိင္ပါ့မလဲ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ မသိေသာ အရာအားလုံးကုိ သိေနႏုိင္သလုိ ထင္ေယာင္မွားေနျခင္းက ေမေမ့အား စိတ္ခ်မ္းသာေစခဲ့မည္ ထင္ပါသည္။
“ငါ … မျမတင္တုိ႔နဲ႔ ဘုရားဖူးလုိက္ခ်င္တယ္”
“ဟာ… ေမေမ ရန္ကုန္က ျပန္ေရာက္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာေသးလုိ႔လဲ ။ ေအးေအးေဆးေဆး အိမ္မွာ နားပါဦးလား”
“ဘာဆုိင္လုိ႔လဲ။ ရန္ကုန္သြားတာက ေဆးသြားျပတာပဲ ဥစၥာ။ ခုက ဘုရားဖူးသြားမွာ”
“ေဆးျပရတာက တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္ပဲေလ။ ရန္ကုန္အႏွံ႔ ေမေမ လည္ခဲ့ရတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ရန္ကုန္က ဘုရားေတြေရာ ေမေမ မဖူးေရာက္ဖူးတာ ရွိေသးလုိ႔လား”
“ခုက ရန္ကုန္ကုိ မဟုတ္ဘူး။ ပုဂံဘုရားေတြ လုိက္ဖူးမွာ…”
ေမေမ.. ခုလုိ က်န္းက်န္းမာမာႏွင့္ လည္ပတ္သြားလာႏုိင္ေနတာ ၀မ္းသာစရာ ေကာင္းလွပါသည္။ သုိ႔ေပမယ့္ ေမေမ့ခရီးစရိတ္ကုိ စုိက္ထုတ္ေပးရန္ သူမ မတတ္ႏုိင္တာမု္ိ႔ မတားေကာင္းမွန္းသိသိႀကီးႏွင့္ ကဖ်က္ယဖ်က္ လုပ္ေနမိတာ ျဖစ္ပါသည္။ ၿပီး… ေမေမသြားမည့္ ခရီးမွာ ခင္ခင္ဦးက အေဖာ္အျဖစ္ မျဖစ္မေန လုိက္ပါေပးရဦးမည္။ ေမေမ့က်န္းမာေရးက ေရႊတစ္ေန႔၊ ေငြတစ္ေန႔ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ေမေမက တစ္ေနရာဆီ သြားခ်င္၊ လာခ်င္လွ်င္ေတာ့ ေပါ့ပါးလန္းဆန္းကာ ေနေကာင္းက်န္းမာေနျပန္ေတာ့ၿပီ။ က်န္းမာေရးကုိ အေၾကာင္းျပ တားျမစ္လုိ႔လည္း ဘယ္တုန္းကမွ မရတတ္ခဲ့တာ အေတြ႕အႀကံဳေတြ မ်ားလွၿပီ။
“က်ဳပ္ ညည္းဆီက ပုိက္ဆံ မေတာင္းပါဘူး။ ခင္ေမာ့္ကုိ ေျပာထားတယ္”
ခင္ေမာ္က သူမ၏ေအာက္က ညီမငယ္ျဖစ္သည္။ ေယာက်္ားက အေ၀းေျပးကားလုပ္ငန္းႏွင့္ ေျပလည္ၾကြယ္၀သည္ ဆုိပါစုိ႔။ ေမေမေျပာလွ်င္ ခင္ေမာ္က လက္ေႏွးမည့္သူ မဟုတ္တာလည္း ေသခ်ာပါသည္။ ခင္ေမာ္မွ မဟုတ္။ ခရုိင္တရားသူႀကီး ခင္ေဆြေရာ၊ ၊ ၿမိဳနယ္ ဆန္ကုန္သည္ႀကီးမ်ားအသင္း ဥကၠ႒ ေမာင္ေနေရာ… ေမေမ့အလုိကုိ အတတ္ႏုိင္ဆုံး သိတတ္ျဖည့္ဆည္းေပးေနၾကတာ ေမေမ့ သားသမီးကံ ေကာင္းလွလုိ႔သာ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေပမယ့္ သူတုိ႔မွာလည္း သူတုိ႔မိသားစုႏွင့္ သူတုိ႔ အေၾကာင္းကုိယ္စီ ရွိေနႏုိင္ေသးသည္ မဟုတ္လား။ အခြင့္အေရးဆုိတာ ရတုိင္း ယူေကာင္းေသာ အရာမဟုတ္ဟု သူမက ေတြးမိေလသည္။ စိမ္းသူကုိယ္စီကုိလည္း ထည့္တြက္ရဦးမည္ ထင္သည္။
ၿပီးခဲ့ေသာလကပင္ ေမေမက မ်က္စိခြဲခ်င္သည္ဆုိေသာေၾကာင့္ ေမေမ့သား အငယ္ဆုံး ေမာင္ဆန္းက ေငြေပးလုိက္ေသးသည္။ ေမာင္ဆန္းသည္လည္း ေအာင္ျမင္ေသာ ေရလုပ္ငန္းရွင္တစ္ေယာက္မုိ႔ ေမေမ တစ္ခြန္းေျပာရုံႏွင့္ ေငြက ေလွ်ာခနဲထြက္လာခဲ့သည္ပင္။ ၿပီး သည္တစ္ႀကိမ္က ေမေမ၏ ဒုတိယ အႀကိမ္ေျမာက္ ခြဲစိတ္မႈျဖစ္သည္။ ပထမအႀကိမ္ မ်က္လုံးခြဲတုန္းက ခင္ေဆြက ေငြေၾကးကုန္က်ခံခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ သားသမီးေတြက ေမေမလုိအပ္သမွ် အဆင္သင့္ရွိေနႏုိင္သည္မုိ႔လည္း ေမေမက သူ႔ကုိယ္ေပၚမွ အနာေရာဂါဟူသမွ် နည္းနည္းကေလးေတာင္ သီးမခံခ်င္။ ၿပီး ဘယ္လုိ ေ၀ဒနာ အပယိက ေလးပဲ ျဖစ္ေနပါေစ… ရန္ကုန္ကုိသြားကာ အထူးကု သမားေတာ္ႏွင့္သာ ျပသ၊ စမ္းသပ္ခံလုိတာ ျဖစ္သည္။ ခရီးသြားဖုိ႔ေတာ့ ေမေမ ဘယ္ေတာ့မွ မေၾကာက္..။ ေဖေဖဆုံးပါးၿပီးကတည္းက အငယ္ေတြကုိ ခင္ခင္ဦးႏွင့္ထားကာ ခင္ခင္ဦးကုိသာ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေစၿပီး ေမေမက တစ္ၿမိဳ႕မွ တစ္ၿမိဳ႕သုိ႔ ကူးလူးသြားလာ၊ ေရာင္း၀ယ္ရွာေဖြရင္း သားသမီးေတြကုိ ယခု အေျခအေနအထိေရာက္ေအာင္တင့္တင့္တယ္တယ္ထားႏုိင္ခဲ့တာမဟုတ္လား။
“ျမန္မာ ျပည္မွာ ငါ မစီးဖူးေသးတဲ့ ယာဥ္က ေလယာဥ္ပ်ံပဲ။ က်န္တာ အကုန္ စီးဖူးတယ္။ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ေလယာဥ္ပ်ံ စီးၾကည့္ဖူးခ်င္တယ္”
ထုိသုိ႔ေသာ ေမေမ ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ သန္မာပ်ိဳရြယ္စဥ္ကေတာ့ အေၾကာင္းလား။ ခုက ေမေမ့အသက္ ခုနစ္ဆယ္တြင္း ၀င္ေနၿပီ။ ေမေမ့ သမီးႀကီး ခင္ခင္ဦးသည္ပင္ ေလးဆယ့္ငါး ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ သုိ႔ေပမယ့္ ေမေမက သူ႕အသက္ကုိ မၾကာခဏ ေမ့ေလ်ာ့ထားေလသလား မသိ။ သူ႔သားသမီးေတြျဖစ္ေသာ ခင္ခင္ဦးတုိ႔ အားလုံးကုိလည္း သူ…. ေစရာအတုိင္း လုိက္ပါနာခံေလ့ၿမဲ ရင္ခြင္ပုိက္ေတြအျဖစ္ ထင္ေယာင္ေနဆဲပင္။
ေမေမက အစားအေသာက္၊ အေနအထုိင္ က်ေတာ့လည္း မဆင္ျခင္ႏုိင္ျပန္။ ေသြးတုိးအခံရွိေပမယ့္ အဆီအဆိမ့္လည္း ေရွာင္မည္ မထင္ႏွင့္။ မ်က္လုံးခြဲထားလည္းပဲ တစ္ပါတ္ေက်ာ္လွ်င္ တီဗြီေရွ႕မွာ ကုိရီးယားကား ေမာ့ေနတတ္တာျဖစ္သည္။ နည္းနည္းကေလးျဖစ္လာလွ်င္ ဆရာ၀န္ထံျပလုိက္ရမွ ေက်နပ္သည္။ ေရာဂါသက္သာသည္ ထင္၏။
ခင္ခင္ဦးက အက်ိဳးအေၾကာင္းရွင္းျပကာ ေခ်ာ့ေမာ့ေျဖာင္းဖ်မိလွ်င္ ဓမၼာေသာက ျဖစ္ရေတာ့သည္။ က်န္ ေမာင္ႏွမေတြကလည္း…
“ေမေမ့ကုိ မေျပာပါနဲ႔ မမဦးရယ္။ သူ စိတ္ခ်မ္းသာသလုိ ေနပါေစ”
ခင္ခင္ဦးက ေမေမ့အတြက္ အလုိလုိ သားသမီးဆုိး စာရင္း၀င္ရေတာ့မလုိ ျဖစ္ေတာ့ေလသည္။
ခင္ခင္ဦး ျဖစ္ေစခ်င္တာက လုိအပ္လြန္းမွသာ၊ သူတုိ႔ထံမွ အကူအညီကုိ မျဖစ္မေန ယူမွျဖစ္မည္ဆုိမွသာ ယူေစခ်င္သည္။ ခဏ.. ခဏ ပတ္သက္ယူငင္ေနရတာမ်ိဳးကုိ မႏွစ္ၿမိဳ႕ႏုိင္ပါ။ ခု… ဘာမွ မျဖစ္ေသးေပမယ့္ ေနာက္တစ္ခ်ိန္မွာ ေထာက္ျပျပစ္တင္စရာ ျဖစ္လာမွာစုိးရိမ္လွပါသည္။ ကုိယ္တုိင္က မွီခုိသူဘ၀ပဲမုိ႔ ကုိယ့္ဘက္ကုိပါ ဦးလည္လာၾကမွာ ပုိလုိ႔ ပူပန္မိတာျဖစ္သည္။
ငယ္ရြယ္စဥ္ ေမာင္ႏွမတေတြ တစ္စည္းတစ္လုံးထဲ ရွိၾကစဥ္ကေတာ့ ေမေမၿပီးလွ်င္ ခင္ခင္ဦးပဲ လူႀကီးျဖစ္သည္ေလ။ ေဖေဖ ဆုံးပါးကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ အားလုံးအေပၚ ခင္ခင္ဦး၏ ၾသဇာက ေမေမထက္ေတာင္ ပုိေညာင္းခဲ့ေသးတာ မဟုတ္လား။ တစ္အိမ္လုံး၏ စီးပြားေရးက ေမေမ့တာ၀န္ျဖစ္သလုိ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရးမွစလုိ႕ အရာအားလုံးသည္ ခင္ခင္ဦး၏ တာ၀န္ခ်ည္းသာ။ သုိ႔ေပမယ့္ အဲသည္စဥ္တုန္းက ဘ၀ကုိ ခင္ခင္ဦးတစ္ေယာက္ ေက်နပ္ေနေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္။
ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးကတည္းက မူလတန္းျပ ဆရာမျဖစ္ခဲ့ေသာ ခင္ခင္ဦးတစ္ေယာက္ စာေပးစာယူျဖင့္ ဘြဲ႕တစ္လုံးရၿပီးေနာက္မွာ အလယ္တန္းျပ ဆရာမရာထူးကုိ လက္မခံႏုိင္ခဲ့ေပ။ ရာထူးတုိးလွ်င္ နယ္အေျပာင္းအေရႊ႕ ရွိသည္ မဟုတ္လား။ အိမ္ႏွင့္ ေ၀းေ၀းခြာဖုိ႔ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အိမ္ႏွင့္ နီးနီးနားနား မူလတန္းေက်ာင္းကေလးမွာပဲ စာသင္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ ေက်ာက္ခ်ကာ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရေတာ့တာ ေမာင္၊ညီမေတြ ဘြဲ႕အသီးသီးရၾကသည္ အထိျဖစ္သည္္။ ၿပီး … အသီးသီး အလုပ္၀င္ၾကသည္။ အိမ္ယာကုိယ္စီ ထူေထာင္ခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေမေမႏွင့္ ခင္ခင္ဦးတုိ႔ ႏွစ္ဦးတည္း အိမ္မွာက်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့သည္။
ေမေမ အလုပ္လုပ္ႏုိင္စဥ္ကေတာ့ အေျခအေနအရပ္ရပ္က ဘာမွ မသိသာလွေသာ္လည္း ေမေမ က်န္းမာေရး ခၽြတ္ယြင္းကာ အလုပ္ မလုပ္ႏုိင္ေသာကာလရွည္ၾကာလာခဲ့လွ်င္ေတာ့ ခင္ခင္ဦးတုိ႔၏ အေျခအေန အရပ္ရပ္သည္လည္း တစစ ယိမ္းယုိင္လာခဲ့ေတာ့ၿပီ။ ပုိဆုိးသည္ကေတာ့ ေမေမ့အား အနီးကပ္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရန္ ခင္ခင္ဦးတစ္ေယာက္ အလုပ္ထြက္လုိက္ရတာပဲ ျဖစ္သည္။
ခင္ခင္ဦး၏ သေဘာအရသာ ဆုိလွ်င္ေတာ့ အလုပ္မွ မႏုတ္ထြက္ခ်င္ခဲ့ပါေပ။ ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာမတုိ႔၏ အလုပ္သံေယာဇဥ္ကုိ တျခားသူတုိ႔ နားလည္ႏုိင္မည္ မဟုတ္ပါ။ သူတုိ႔ နားမလည္ၾကလုိ႔သာ ေမေမ့အတြက္ အိမ္အကူမိန္းခေလးတစ္ေယာက္ ေခၚမည့္ အစီအစဥ္ကုိ အားလုံး တက္ညီလက္ညီ ကန္႔ကြက္ခဲ့ၾကတာေပါ့။ သူတုိ႔၏ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့…
“သူတစိမ္းက သားသမီးအရင္းေလာက္ အားကုိးရပါ့မလား”
ေမေမ့ကုိ တျခားသူႏွင့္ ပစ္ခတ္ထားဖုိ႔ စိတ္မခ်ႏုိင္ပါဘူးဟု တညီတညြတ္တည္း ေလသံပစ္ၾကသည္။ ျမားဦးက ခင္ခင္ဦးထံသုိ႔ ဦးတည္ရည္ရြယ္ေနၾကတာ သိသာလွပါသည္။ ခင္ခင္ဦး ကိုယ္တုိင္ကလည္း မသိတတ္၊ မျပဳစုခ်င္လုိ႔မွ မဟုတ္ပဲ။ ေက်ာင္းအားခ်ိန္ေတြမွာ ခင္ခင္ဦး၏ အခ်ိန္ပုိ အားလုံးကုိ ေမေမ့အတြက္ ပုံေအာသုံးစြဲေပးႏုိင္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းခ်ိန္ေလးမွာေတာ့ စာေျပးသင္ခ်င္ေသးသည္။ ခင္ခင္ဦး၏ ဘ၀၊ ခင္ခင္ဦး၏ စိတ္က စာသင္ခန္းထဲမွာပဲ ရွိေနတာ မဟုတ္လား။
ဒါေပမယ့္ မူလတန္းျပ ဆရာမ ေဒၚခင္ခင္ဦး၏ လစာ၀င္ေငြက ေမေမ့ကုိ ၀လင္ဆူၿဖိဳးေစမွာမဟုတ္။ က်န္းမာေရးအတြက္ ေဆးခန္းမွန္မွန္ ပုိ႔ေပးႏုိင္ဖုိ႔ မလြယ္။ ေဆး၀ါးဓါတ္စာ ျပည့္စုံလွ်ံပယ္ေအာင္ ထားေပးႏုိင္စရာ အေၾကာင္းလည္း မရွိ။ ခင္ခင္ဦးတစ္ေယာက္ ဘယ္တုန္းကမွ မလုိခ်င္ခဲ့ေသာ သူတပါးတုိ႔၏ မွီခုိသူဘ၀သုိ႔ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ကူးေျပာင္းခဲ့ရေတာ့တာ ခုျပန္ေတြးလွ်င္ ခုထိ ၀မ္းနည္းနာက်င္ရဆဲျဖစ္ပါသည္။
ခင္ခင္ဦး နားလည္တာကေတာ့ ဘယ္အရာမွ အလကားမရဘူး ဆုိတာပဲျဖစ္သည္။ သူတုိ႔အားလုံးက ေမေမအတြက္ လုိအပ္ပုိလွ်ံရုံမွ်မက ခင္ခင္ဦးအတြက္ပါ မပူပန္ရေအာင္ ေထာက္ပံ့ေပးကမ္းၾကပါသည္။ ေက်းဇူးတင္ရပါ၏။ ဒါေပမယ့္ ခင္ခင္ဦး၏ အတၱႏွင့္ မာနတုိ႔ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ တတိတိ တုိက္စားခံ၊ ေလ်ာ့ပါးလာေနတာက်ေတာ့ ဘယ္လုိ ရင္းစား ျပန္ရဦးမွာမုိ႔လဲ။
ေမေမကလည္း အလုပ္မွ အနားယူခဲ့ၿပီး တေရွာင္ေရွာင္ က်န္းမာေရး အေျခအေနမွာ ပုိလုိ႔ ဇီဇာေၾကာင္လာသည္။ ေမေမသည္လည္း တစ္သက္လုံး ကုိယ့္ေျခ၊ ကုိယ့္လက္ ခ်ယ္လွယ္ကာေနခဲ့သူ မဟုတ္လား။ ေနညိဳခ်ိန္က ေစာစီးခဲ့သည္ဟု အားမလုိအားမရ ရွိခဲ့မည္ပင္။ သားသမီးမ်က္ႏွာ ၾကည့္ေနရေသာ ဘ၀ကုိ ေပ်ာ္ပုိက္ႏုိင္မည္လည္း မထင္။ သုိ႔ေပမယ့္ အားလုံးက ေထာက္ျပျပစ္ရွာမရေအာင္ ေမေမ့အေပၚ သိတတ္လိမၼာေနခဲ့ၾကပါသည္။ လူကုိယ္တုိင္ ေရာက္မလာႏုိင္လွ်င္သာရွိမည္။ ေမေမ ဘာလုိသလဲဟု အၿမဲေမးျမန္ ျဖည့္ဆည္းမႈ မပ်က္။ ၿပီး တစ္အုိးတစ္အိမ္စီ၊ တသီးတျခားေနၾကသူေတြမုိ႔ ေရာက္တုန္းေရာက္ခုိက္ ခဏငယ္ အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ ေမေမ့အား အလုိလုိက္ အႀကိဳက္ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ၾကသည္။ ။ ေမေမေျပာသမွ် နာခံၾကသည္။ အလုိက္သင့္ ေခါင္းညိတ္ေယာင္ျပဳၾကသည္။ ထုိအခါ လက္ပြန္းတတီးေနေသာ ခင္ခင္ဦးသည္သာ ေမေမ့ပစ္မွတ္ ျဖစ္လာရေတာ့သည္။
“ညည္းကုိမ်ား အားမကုိးေသးဘူး”
“ေမေမက ေမေမ့ သားသမီးေတြ အားကုိးရွိတာကုိး”
ေမေမက သားသမီးေတြ ပံ့ပုိးႏုိင္ၾကတာကုိ ဂုဏ္ေဖာ္ေျပာရင္း ခင္ခင္ဦးအား ခပ္ႏွိမ္ႏွိမ္ ဆက္ဆံတတ္လာသည္ဟု ခံျပင္း၀မ္းနည္းလွ်က္ နာက်င္ေၾကကြဲ မဆုံးေတာ့ျပန္။
သူတုိ႔ကေတာ့ ခင္ခင္ဦးအား ေက်းဇူးတင္စကားေျပာေဖာ္ရၾကပါသည္။
“မမဦးတစ္ေယာက္ ရွိေနလုိ႔သာပဲ”
ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ေပးကမ္းပံ့ပုိးႏုိင္သူေတြက ေပးကမ္းရတာႏွင့္ထုိက္တန္ေသာ ၀င့္၀ါမႈေတြကုိ တလွစ္လွစ္ ျပသလာၾကတာပါပဲ။
“ေတာ္တန္ရုံ ကိစၥနဲ႔ေတာ့ မမွာပါနဲ႔ မမဦးရယ္။ တုိ႔ေတြလည္း အားၾကတာ မဟုတ္ဘူး”
“ရွင္တုိ႔ရဲ႕ မာတာမိခင္ကုိယ္တုိင္က အမွာေတာ္ ေစလုိ႔ မွာရတာပါရွင့္။ လူႀကီးမင္းတုိ႔ မအားလပ္ၾကတာလည္း ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမ သိပါတယ္”
အဲဒါက ခင္ခင္ဦးျဖစ္သည္။ ကုိယ့္စိတ္ႏွင့္မေတြ႕လွ်င္ စကားကုိ အဆင္တန္ဆာေတြ ထုံမြမ္းကာ အေငၚကေလးတူးလုိက္ရမွ..။
“ေတြ႕ခ်င္တာက ေငြလုိ လုိ႔မဟုတ္လား။ လုိတဲ့ေငြ လာယူလုိက္ေပါ့ဗ်ာ..”
ေထာင္းခနဲ ေဒါသထြက္သြားသည္။
“ေငြအတြက္ သက္သက္ မွာရပါတယ္လုိ႔ေတာ့ က်ဳပ္ကုိ မေျပာဘူး။ က်ဳပ္ကလည္း အဲလုိ မထင္မိဘူးေလ။ ရွင္တုိ႔ကေတာ့ ကုိယ္တုိင္ သားသမီး ေမြးထားၾကတာဆုိေတာ့ ပုိသိမွာေပါ့”
ထုိစကား၊ ထုိေလသံေတြေၾကာင့္ ခင္ခင္ဦးအား သူတုိ႔ ေမတၱာမပ်က္ၾကသည့္တုိင္ အနည္းငယ္ေတာ့ စိတ္မွာ မ်က္ရွ ၿငိဳျငင္ခ်င္ၾကမည္ ထင္ပါရဲ႕။ ခင္ခင္ဦးကေတာ့ မမႈပါ။ မသဒၵါရင္ လာ မေကၽြး၊ မေပးၾကနဲ႔။ စကားေတာ့ နည္းနည္းမွ တင္စီးမလာနဲ႔။ ခက္တာက ေမေမပဲ ျဖစ္သည္။
“ညည္းကတျပန္ အေၾကာႀကီးနဲ႔……”
“ခင္ဦးက သူတုိ႔ကုိ အေလွ်ာ့ေပးရမွာလား။ လာသမွ်လူကုိ လက္ညွိဳးေထာင္၊ ေခါင္းညိတ္ေနရေတာ့မွာလား။ ေ၀းေသး….”
“ညည္းလည္း သူတုိ႔ကုိ အမွီခုိ ကင္းလုိ႔လား”
ေမေမစကားက ခင္ခင္ဦးကပဲ အစြမ္းအစမဲ့ေသာေၾကာင့္ ေမာင္၊ ညီမေတြထံမွာ လက္ျဖန္႔ခံကာ ေမွ်ာ္ကုိးစားေနရသည့္ အျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ေစေတာ့သည္။
“ အဲဒါ… ေမေမ့ေၾကာင့္ မကင္းႏုိင္ေသးတာေလ”
ေမေမက ရွဳတ္ခ်ဟန္ မဲ့ရြဲ႕ျပသည္။
“ငါသာေသသြားရင္ ညည္းေတာ့ မလြယ္ဘူး”
ေမေမဆုိလုိတာက ေမေမ့မ်က္ႏွာႏွင့္ ၀ုိင္း၀န္းေပးကမ္းေထာက္ပံ့ေနၾကလုိ႔သာ ခင္ခင္ဦး၏ဘ၀ လူေနလွရသည္ဟု ေျပာေနသေယာင္။ မဆုိစေကာင္း ေမေမ အရုိက္အရာလြဲလွ်င္ ရေနက် ျဖည့္ဆည္းပံ့ပုိးမႈေတြဟာ မရႏုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ခင္ခင္ဦးကလည္း ထုိအေၾကာင္းအရာတုိ႔ကုိ ႀကိဳမေတြးတတ္သည့္ အႏုံမျဖင့္ မဟုတ္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေမေမက ခင္ခင္ဦးကုိ အထင္မႀကီးတတ္ေတာ့တာ ၾကာလွေပါ့။ ေမေမ အထင္ႀကီးတာ၊ အားကုိးတာက လုိအပ္ေတာင့္တသမွ် အခ်ိန္မဆုိင္းပဲ ျဖည့္ဆည္းစြမ္းေဆာင္ႏုိင္ၾကသူေတြကုိ ျဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ခင္ခင္ဦးတစ္ေယာက္ ေမေမ့ကြယ္ရာမွာ မ်က္ရည္ခုိးက်ရသည္။
ေမေမ့ရဲ႕ ညေရးညတာ၊ ေခ်းေသးကစလုိ႔ ကရိကထခံျပဳစုေပးေနတာ ခင္ခင္ဦး မဟုတ္ဘူးလားေမေမရယ္။ ေမေမ့သားသမီးေတြက လာသည့္အခုိက္၊ သြားသည့္အခုိက္ကေလး ေမေမ့အား အလုိက္သင့္ ေျပာေပး၊ ေခါင္းညိတ္ေပးသြားၾကတာ။
“မမဦး။ ေမေမ့ကုိ ဂရုစုိက္ပါေနာ္။ လုိတာရွိလည္း ေျပာပါ”
ေျပာၿပီး ျပန္ၾကေတာ့ ေမေမက လြမ္းက်န္ရစ္ေတာ့သည္။ ခင္ခင္ဦးကေတာ့ ေမေမ့ အႏြံတာ၊ ကရိကထမွန္သမွ် မညည္းမျငဴ ျဖည့္စြမ္းျပဳစုေပးရင္ တစ္ခါတစ္ရံ စကားအခန္႔မသင့္ေသာ အႀကိမ္ေရေတြလည္း မ်ားစြာရွိခဲ့ဖူးတာေပါ့။
“ငါေမြးထားတဲ့ အထဲမွာ ညည္း အႀကီးဆုံး။ ညည္း အမုိက္မဲဆုံး”
ထုိစကားက အငယ္ေတြ နားထိတုိင္ ေပါက္ၾကားသြားေသာအခါ မမဦးက ေမေမ့ကုိ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ မထားဘူး ဟု ျငဴစူခ်င္ၾကျပန္သည္။
“ဒါဆုိလည္း တစ္ပါတ္တန္သည္၊ တစ္လတန္သည္ ေခၚထားျပဳစုဖုိ႔ စိတ္ကူး ၀င္ၾကည့္ၾကပါလား”
သူတုိ႔ ေမေမ့အား ေခၚထားေဖာ္ရၾကပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ေမေမကုိယ္တုိင္က ဧည့္သည္ေန၊ ဧည့္သည္စားထက္ပုိကာ ရက္ပုိင္းမွ်ပင္ မေနႏုိင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါသည္။
“အလွ်ံပယ္ေတာ့ ေနရ၊ စားရပါရဲ႕ဟယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါနဲ႔ နာရီ၀က္ျပည့္ေအာင္ေတာင္ စကားမေျပာႏုိင္ၾကပါဘူး။ သူတုိ႔ကုိၾကည့္ရင္း မူးေနာက္ ေမာဟုိက္ေနတာပဲ။ ငါ့မွာ ေဆးေလးေသာက္ခ်င္လုိ႔ေတာင္ ေရတစ္ဖန္ခြက္ ယူလာေပးမယ့္သူ မရွိဘူး”
“ခုိင္းထားတဲ့ ေကာင္မေလးေတြက လုပ္မေပးဘူးလား”
“ေမးရွာၾကပါတယ္။ ေမေမႀကီး ဘာလုပ္ေပးရလဲ ဆုိၿပီး…။ ေနပါေစလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ခုိင္းခ်င္ပါဘူး။ သူတုိ႔က ကုိယ္ေမြးထားတာေတြမွ မဟုတ္ပဲ”
သူ႔သားသမီး၊ ေျမး၊ျမစ္ေတြႏွင့္ သုိက္သုိက္၀န္း၀န္းေနခ်င္ရွာေသာ ေမေမ့ဆႏၵကုိ နားလည္ရပါသည္။ သုိ႔ေပမယ့္ သူတုိ႔မွာလည္း ေမေမ့ထက္ ပုိမုိ အေရးႀကီးေသာ အေၾကာင္းအရာေတြ ကုိယ္စီရွိေနၾကတာဆုိေတာ့ အခ်ိန္မေပးႏုိင္ၾကဘူး ထင္ပါသည္။
သည္ဘက္ႏွစ္ကာလေတြမွာေတာ့ ခင္ခင္ဦးတစ္ေယာက္လည္း ေမေမ့ႏွယ္ ေသြးတုိးတတ္ခဲ့ၿပီ။ ေမေမထက္ပုိတာကေတာ့ ေသြးခ်ိဳပါ တက္တတ္လာခဲ့တာ ျဖစ္ပါသည္။ ကုိယ္ေနမေကာင္းလွ်င္ မိမိကုိယ္ကုိယ္ထက္ ေမေမ့အတြက္ ေနာက္ဆန္ငင္ရ၊ ပူပန္ရတာလည္း ခင္ခင္ဦး၏စိတ္ကုိ ပုိ၍ ႏုံးညစ္ေမာပမ္းေစပါသည္။
“ညည္းကလည္း ဒီအသက္အရြယ္နဲ႔ ေရာဂါထူလုိက္တာ”
တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ ဆီမန္း မန္းေနျပန္ေသာ ေမေမ့အား…
“ခင္ေဆြတုိ႔ အိမ္မွာ ခဏ သြားေနပါလား ေမေမရယ္။ ဒါမွ မဟုတ္လည္း ခင္ေမာ္တုိ႔ အိမ္…”
“သြားႏုိင္ပါဘူးဟယ္။ သူမ်ားအိမ္မွာ သြားေနရေအာင္ က်ဳပ္မွာ ေနစရာ မရွိလုိ႔လား”
“ခင္ဦးေနမေကာင္းလုိ႔ပါ ေမေမရယ္။ ေမေမ့ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ ခင္ဦးမွ လုပ္မေပးႏုိင္တာ..”
လမ္းထဲက မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ကုိ ေမေမ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ေခၚလာႏွင့္ခဲ့သည္ မသိ။
“ညည္းေနေကာင္းတဲ့ အထိ ေန႔တုိင္း လာကူညီေပးဖုိ႔ ေျပာထားၿပီးသား”
ခင္ခင္ဦးအနားမွာ နဖူးလာစမ္းလုိက္၊ လက္ကေလးေတြ လာကုိင္ကာ ေထြးဆုတ္ေပးလုိက္ လုပ္ေနရင္း…
“ေမေမသိပါတယ္ ခင္ဦးရယ္။ ညည္းတုိ႔အားလုံးကုိ ေမေမေမြးထားတာပဲ”
အပ္ေၾကာင္းထပ္ စကားေတြကုိ ေမေမဆုိဦးေတာ့မည္ဟု ခင္ခင္ဦးက စိတ္ေမာသြားရဆဲ…
“ေမေမ့ သားသမီအားလုံး သိတတ္လိမၼာ ၾကပါတယ္။ ေမေမ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ညည္းတစ္ေယာက္ကလြဲရင္ ေမေမ ဘယ္သူနဲ႔မွ ၾကာၾကာမေနႏုိင္ဘူး”
မေမွ်ာ္လင့္ေသာ ထုိစကားေၾကာင့္ ႏႈတ္လွန္ရန္စြာရန္ အသင့္ျပင္ထားေသာ ခင္ခင္ဦးတစ္ေယာက္ ဆြံ႔အ လုိ႔သြားရသည္။
သည္တစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ ေမေမ့ ဟန္ပန္မူယာတုိ႔က အခါမ်ားစြာတုိ႔ႏွင့္ ျခားနားလွ်က္ ႏူးညံ့တည္ၾကည္စြာ။ ခင္ခင္ဦးအေပၚ ကရုဏာျဖင့္ သိမ္ေမြ႕ညံ့သက္စြာ…။ ၿပီး…. ေရလဲသုံးေနက် ေမေမ့ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ အခါမ်ားစြာေတြတုန္းကလုိ မခံခ်င္စိတ္ေတြ ရုန္းၾကြမလာပဲ ခင္ခင္ဦးတစ္ေယာက္ ၀မ္းပန္းတနည္း မ်က္ရည္လည္ခ်င္လာသည္။
“ငါမရွိရင္ ညည္းလည္း မလြယ္ဘူးေနာ္”
