တကယ္ေတာ့ ဒီေနရာေလးမွာ မတစ္ေယာက္ ရွိေနႏွင့္ခဲ့လုိ႕သာ ကၽြန္မတုိ႕တေတြ ေနေပ်ာ္ခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါသည္။ မဟုတ္လွ်င္ေတာ့ ဒီေနရာေလးဟာ အက်ယ္ခ်ဳပ္ အက်ဥ္းက်ေနတာႏွင့္ မျခား စိတ္ေလေျခာက္ျခားစရာ ေကာင္းေနမည္လားမသိ။
စေရာက္သည့္ေန႕ကစလုိ႕ က်င့္ႀကံလုိက္နာစရာစည္းမ်ဥ္းမ်ား၊ ေရွာင္ရွားရမည့္ အမူအက်င့္မ်ား၊ အျပဳအမူမ်ား၊ အခ်ိန္ဇယားမ်ား စသည္ျဖင့္ ေခါင္းေနာက္စိတ္ေလခ်င္စရာခ်ည္းပင္။ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲႀကီးကုိ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ ေအာင္ခ်င္စိတ္တစ္ခုေၾကာင့္သာ ဒီေနရာသုိ႕ ေရာက္လာခဲ့တာျဖစ္သည္။ တကယ္ဆုိ ကၽြန္မ…ေမေမႏွင့္ခြဲခ်င္ခဲ့တာ မဟုတ္။ အတူေနစဥ္က သိပ္မတည့္လွေသာ ညီမေလးကုိလည္း ခုေတာ့ လြမ္းရေကာင္းမွန္းသိေနၿပီ။
``တုိေတြက အရင္ဘ၀တုန္းက ေရစက္ရွိခဲ့ၾကလုိ႕သာ တစ္ေနရာစီကေနေရာက္လာၿပီး ဒီမွာ တစ္စုတစ္ေ၀ႀကီးေနရဖုိ႕ အေၾကာင္းဖန္လာတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ခုလုိေနခြင့္ရမွာက အၾကာႀကီးလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒီစာသင္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္တည္းပဲ။ ေပ်ာ္စရာေတြလည္း ရွိမယ္။ စိတ္ညစ္စိတ္ရွဳပ္စရာေတြလည္း ရွိမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တုိ႕…ညီအစ္မတေတြ စုစုစည္းစည္း တုိင္တုိင္ပင္ပင္၊ ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႕ ရင္ဆုိင္ၾကမယ္။
သူမ၏ အရပ္အေမာင္းက ကၽြန္မတုိ႕တေတြထက္ အနည္းငယ္မွ်သာ ျမင့္ေပလိမ့္မည္။ အသားျဖဴျဖဴ ပိန္သြယ္သြယ္ကေလးမုိ႕ ေက်ာင္းသူမေတြႏွင့္ သိသာစြာ မျခားနားလွ။ ေက်ာလယ္ထိရွည္ေသာ ဆံပင္ကုိ ေနာက္သုိ႕စုသိမ္းကာ ကလစ္တစ္ခု၊ သုိ႕မဟုတ္ ေခါင္းစည္းႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ထာ၀စဥ္ စည္းေႏွာင္ထားတတ္သည္။ သူမ၏ မ်က္၀န္းၾကည္ၾကည္ေလးေတြက ႏူးညံ့ျခင္း အရိပ္တစ္မ်ိဳး ယွက္သန္းေနလွ်က္။ ပန္းေသြးေရာင္ႏႈတ္ခမ္းပါးမ်ားကေတာ့ ေႏြးေထြးစြာ ၿပံဳးေနခဲ့ေလသည္။
ကၽြန္မတုိ႕အားလုံးက သူမကုိ မ..ဟု တစ္လုံးတည္းအဖ်ားဆြတ္ကာ ခ်စ္ႏုိးစြာေခၚခဲ့ၾကပါသည္။ မကလည္း ကြန္မတုိ႕အားလုံးကုိ လုိအပ္ေသာတစ္ခါတစ္ရံမွလြဲလွ်င္ နာမည္အရင္းအတုိင္း ေခၚခဲလွသည္ပင္္။ ဘယ္သူ႕ကုိမဆုိ ညီမေလးဟုသာ ၾကင္နာေႏြးေထြးစြာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ေခၚေျပာဆက္ဆံတတ္ခဲ့တာျဖစ္သည္။
``ဘာအေၾကာင္းပဲ ရွိရွိ မကုိ အသိေပးပါ။ တုိင္ပင္ပါ ေနာ္။ မ..ညီမေလးတုိ႕ကုိ ကုိယ့္ညီမေလးအရင္းေတြလုိ တစ္ႏွစ္လုံး ေစာင့္ေရွာက္မွာ
မိိန္းကေလးတခ်ိဳ႕ ႏွာေခါင္းရွဳံ႕လုိက္ၾကတာ သူမလည္းျမင္လုိက္ရပါလွ်က္ မသိသလုိ မ်က္ႏွာလႊဲလုိက္ေလသည္။ ကၽြန္မလည္း ေရာက္စကေတာ့ သူမကုိ သိပ္ၿပီး ယုံၾကည္လုိ႕မရခဲ့ေပ။ သူမဟာ study guide တစ္ေယာက္အျဖစ္ ကၽြန္မတုိ႕ႏွင့္ ေန႕ေန႕ညည တစ္ႏွစ္တာလုံးအနီးကပ္ရွိေနမည့္သူျဖစ္သည္။ ဘာသာရပ္ေတြကုိ သင္ယူရာမွာ အခက္အခဲေတြ႕လွ်င္ သူမက လမ္းညႊန္ျပသႏုိင္ေပလိမ့္မည္။ အခ်ိန္ဇယားအတုိင္း ေန႕စဥ္ပုံမွန္ စာစစ္ေပးဦးမည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတုိ႕တေတြ ဆရာမ်ား၏အလစ္မွာ တစုံတရာ စည္းကမ္းေဖာက္ဖ်က္မိလွ်င္၊ အျပစ္လုပ္မိလွ်င္ေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူဆရာမႀကီးထံ အသိေပး တုိင္ၾကားဦးမွာ မဟုတ္လား။
သုိ႕ေပမယ့္ ဒီေနရာသုိ႕ေရာက္ၿပီး ရက္အနည္းငယ္အတြင္းမွာပင္ ကၽြန္မတုိ႕အားလုံး အသားတက်ေနေပ်ာ္သြားၾကေတာ့ၿပီ။ ေရာက္စက ညအိပ္ယာ၀င္လွ်င္ ေစာင္ေခါင္းၿမီးၿခံဳကာ တိတ္တိတ္္က်ိတ္ငုိတတ္ၾကသူေတြေတာင္ ခုေတာ့ အိပ္ယာထဲမွာ ေရပက္မ၀င္တြတ္ထုိးရင္း တခစ္ခစ္ လုပ္ေနတတ္ျပန္တာမုိ႕ မက ခဏခဏ သတိေပးရင္း ဟန္႕တားေျခာက္လွန္႕ေနရၿပီ။ မကုိ ေရာက္စကေလာက္ မရွိန္ေတာ့ေသာ္လည္း သူ႕စကားေတာ့ နားေထာင္မွျဖစ္မည္ဟု အားလုံးက စိတ္၀မ္းလက္ညီ နားလည္လက္ခံမိေနၿပီ။ ကုိယ့္ရဲ႕ ဘာသာရပ္ဆုိင္ရာ သခၤန္းစာအခက္အခဲမ်ား၊ တစ္ကုိယ္စာလုိအပ္ခ်က္ အေသးအမႊားကေလးမ်ားမွသည္ နာဖ်ားမက်န္းကိစၥအထိ ခ်က္ခ်င္းရင္ဖြင့္ေျပာျပႏုိင္ေသာသူက မတစ္ေယာက္တည္းသာ မဟုတ္လား။ ၿပီး လုိအပ္သလုိ အေလးဂရုျပဳ ျဖည့္ဆည္းျပဳစုတတ္သူကလည္း မပဲျဖစ္ေနျပန္ပါသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူဆရာမႀကီးႏွင့္ ဘာသာရပ္သင္ဆရာမ်ားကုိ စကားတစ္ခြန္းတုိက္ရိုက္ေျပာဖုိိ႕ရန္က်ေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕ေက်ာင္းသူမေတြက ႏႈတ္ေႏွးတြန္႕ဆုတ္ေနၾကေသးတာျဖစ္သည္။ လုိအပ္လွ်င္ မက သူကုိယ္တုိင္ သက္ဆုိင္ရာ ဆရာတုိ႕ထံ အသိေပးေလ့ရိွပါသည္။ အခါမ်ားစြာကေတာ့ သူသာတာ၀န္ခံကာ လူေစ့တက္ေစ့ကုိ ေထာင့္ေစ့ေအာင္ တာ၀န္ယူေပးတတ္ေလ့ၿမဲ။
မကုိေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕တေတြက အခ်ိန္တုိအတြင္းမွာပင္ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေနမိၾကေတာ့တာ။ လုိအပ္တာ၊ လုိခ်င္တာမွန္သမွ် သူမထံတြင္သာ ရင္ဖြင့္အေရးဆုိေနမိၾကေတာ့တာ။ သူမကလည္း ကၽြန္မတုိ႕မိန္းကေလးေတြအားလုံးကုိ ေခ်ာ့တစ္ခါ၊ ေခ်ာက္တစ္လွည့္ျဖင့္ သူလုိရာေရာက္ေအာင္ အေလွ်ာ့အတင္းညီညီ ကုိင္တြယ္ႏုိင္သူျဖစ္ေလသည္။
********
မက အဂၤလိပ္စာ အဓိကျဖင့္ ေက်ာင္းၿပီးခဲ့သူဟု သ္ိရပါသည္။ ေနာက္ဆုံးႏွစ္မွာ ကြာလီဖုိင္းေတာင္ ၀င္ခဲ့ေသးသည္တဲ့။
``မကလည္း မဟာဆက္တက္ၿပီး တကၠသုိလ္မွာ ဆရာမျပန္လုပ္ပါေတာ့လား။
ကုိယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာပဲ ဇြတ္တရြတ္ေျပာေနမိေသာ ကၽြန္မကုိ အရိပ္အကဲနားမလည္တတ္သူဟု ကၽြန္မ၏ သူငယ္ခ်င္းမ ေဆြက စြတ္စဲြခဲ့ေလသည္။
``ဟုိမွာ မ်က္ႏွာပ်က္သြားတာ နင္မေတြ႕လုိက္ဘူးလား။ သူလည္း မတက္ခ်င္ပဲ ေနမလား။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဒီကုိေရာက္လာတာ ရွိမွာေပါ့
ကၽြန္မသာဆုိလွ်င္ေတာ့ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တဲ့အရာကုိသာ ေနာက္မဆုတ္တမ္း၊ မငဲ့မကြက္ လုပ္မွာပင္။ မလႊဲကင္းသာစြာ လုပ္ရေသာအလုပ္မ်ိဳးေတာ့ စိတ္ကုိ မ၀င္စား။
``ဟဲ့… မုိး။ နင္ တယ္ခက္ပါလား။ ဒါ မရွိရင္ နင္လုပ္ခ်င္တာ ဘာမွ လုပ္လုိ႕ မရဘူးဟဲ့
ေဆြက အရန္ေကာဟူသည့္ အမူအယာအျပည့္ျဖင့္ ကၽြန္မကုိ သူငယ္ႏွပ္စားလုိၾကည့္ကာ လက္မႏွင့္ လက္ညိွဳးကေလးကုိ ေကြး၀ုိင္းျပေလသည္။
``မက ဆယ္တန္းတုန္းကလည္း ဂုဏ္ထူးသုံးခုပါခဲ့ေသးတာတဲ့။ ဆရာ၀န္ျဖစ္ဖုိ႕လည္း စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ေသးတယ္ ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ ဆရာ၀န္မျဖစ္ခ်င္ပါဘူးတဲ့။ စာသင္ရတာပဲေပ်ာ္တယ္။ ဆရာမပဲျဖစ္ခ်င္တယ္တဲ့
``စပ်စ္သီးခ်ဥ္တယ္ေျပာေနတာေနမွာေပါ့ ဟယ္…
တကယ္တမ္းမွာ မတစ္ေယာက္ ဆရာ၀န္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့လွ်င္ေတာင္ သူမမွာ မိဘေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ေတာင့္တင္းပုံမရပါ။ မတုိ႕အေဖက အစုိးရဌာနတစ္ခုမွ အရာရွိေဟာင္းႀကီးတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္ခန္႕ကပင္ က်န္းမာေရးေၾကာင့္ပင္စင္ယူလုိက္ရသည္ဟု ေျပာၾကသည္။ အေမကေတာ့ ကုန္စုံဆုိင္ကေလး ဖြင့္ထားသည္တဲ့။ ေမာင္ေလးက ပထမႏွစ္ အေ၀းသင္တကၠသုိလ္တက္ေနကာ ညီမေလးကေတာ့ ဒီႏွစ္ ဆယ္တန္းေျဖရမည္ဟု ဆုိပါသည္။
``မရဲ႕ညီမေလးကုိ ဘာလုိ႕ ဒီမွာ မထားတာလဲ
မကခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ကေလးၿပံဳးကာ…
``မတုိ႕အိမ္ကေန ဒီကုိ ေက်ာင္းလာတက္ဖုိ႕က ေ၀းလြန္းတယ္။ ေမာင္ေလးကလည္း အလုပ္တစ္ဘက္နဲ႔ဆုိေတာ့ အႀကိဳ၊ အပုိ႕လုပ္မေပးႏုိင္ဘူးေလ။ အိမ္နဲ႕နီးတဲ့ က်ဴရွင္တစ္ခုမွာ အခ်ိန္ပုိင္းတက္ေနတယ္
``ဟင္…ညေလးတုိ႕လုိ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနလုိက္ေပါ့
``ဟဲ့…
ေဆြက ကၽြန္မကုိ တံေတာင္ႏွင့္တြတ္ျပန္ေလသည္။
``ညီမေလးတုိ႕က အရမ္းကံေကာင္းၾကတာ။ မိဘေတြက တတ္လည္း တတ္ႏုိင္ၾကတယ္။ သားသမီးေတြကုိလည္း ထူးခၽြန္ေစခ်င္လုိ႕သာ ဒီကုိ လာပုိ႕ေပးထားၾကတာ။ သူတုိ႕ တာ၀န္ေက်တယ္။ ညီမေလးတုိ႕လည္း ကိုယ့္ဘက္က တာ၀န္ေက်ဖုိ႕ ႀကိဳးစားၾက ဟုတ္လား။
ဘယ္စကားပဲေျပာေျပာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဒီစကားပဲ။ စာႀကိဳးစားဖုိ႕႔သာ ဆုိေနျပန္တာေၾကာင့္ ကၽြန္မတုိ႕တေတြ စကားမဆက္ရဲၾကေတာ့။
********
ကၽြန္မတုိ႕တေတြ ေစ်းထြက္ခ်င္ၿပီဆုိလွ်င္ မကုိပဲ အပူကပ္ရေကာင္းမွန္း သိေနၾကၿပီ။ ကၽြန္မတုိ႕အား ေစ်းထြက္ခြင့္၊ အျပင္ထြက္လည္ပတ္ခြင့္ လုံး၀ခြင့္မျပဳပါ။ နံနက္စာ မုန္႕စားထြက္ရန္ ခဏမွ်ကုိပင္ နီးနီးနားနားမွာပဲ စားေစသည္။ ၿပီး မပါမွသာ အျပင္ထြက္လုိ႕ရတာ ျဖစ္ပါသည္။
မက အျပင္ထြက္ရန္ ၀ါသနာပါပုံမရ။ တစ္ခါေလာက္ နားပူနားဆာျပဳမိလွ်င္ အင္းအဲႏွင့္ ေန႕ေရႊ႕ညေရႊ႕လုပ္ေနေလ့ရွိပါသည္။ မအုိက္တင္ခံေနသည္ဟု တခ်ိဳ႕က ထင္ၾကသည္။
``လုိက္ပုိ႕ပါ မရယ္။ မုန္႕ေကၽြးမယ္ေလ…
ဒါေပမယ့္ မက ကၽြန္မတုိ႕ေကၽြးေသာမုန္႕ကုိေတာင္ လြယ္လြယ္ႏွင့္ မစားပါ။ သူမမွ ကြၽန္မတုိ႕ေကၽြးေသာမုန္႕ကုိမစားလွ်င္ စိတ္ဆုိးမွာလုိ၊ ခုပဲ ငုိခ်လုိက္ေတာ့မွာလုိ၊ ညပုိင္းစစ္မည့္ က်က္စာေတြကုိ မက်က္ပဲ ဆႏၵျပၾကေတာ့မွာလုိ…နည္းမ်ိဳးစုံေအာင္ ၀ုိင္းေျပာၿပီး ေကၽြးၾကရေလသည္။
ကၽြန္မတုိ႕ထံမွ ကတိအမ်ိဳးမ်ိဳးေတာင္းကာ ေစ်းသုိ႕ေရာက္လွ်င္ေတာ့ သူမ..ကၽြန္မတုိ႕အားလုံးကုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္အလုိလုိက္ေလ့ရွိပါသည္။ တရားလြန္လာေလမွ နာရီေလး ေျမွာက့္တၾကည့္ၾကည့္ျပဳကာ…
``ေဟး..က်ဳပ္တုိ႕ထြက္လာၾကတာ ၾကာၿပီ။ လက္စသတ္ၿပီး ျပန္ၾကရေအာင္
ကၽြန္မတုိ႕ကလည္း စကားတစ္ခြန္းတည္းျဖင့္ ၿပီးျပတ္ေသာသူမ်ား မဟုတ္ေပ။ ဟုိဆုိင္၀င္ဦးမယ္။ ဒီဟာ၀ယ္ဦးမယ္ဆုိကာ အခ်ိန္ဆြဲတတ္ၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။
``မ..ဒီအကၤ် ီေလး မနဲ႕လုိက္တယ္။ ယူပါလား
ၿပံဳးၿပံဳးေလးေခါင္းခါေလ့ၿမဲ။
``ယူလုိက္ပါ။ မီးတုိ႕က မကုိ လက္ေဆာင္ေပးခ်င္လုိ႕
...ဆုိလွ်င္ေတာ့ မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းျဖင့္
``အပုိေတြ မလုပ္ၾကနဲ႕။ လာ..ျပန္ၾကမယ္
မ မ်က္ႏွာထားညိဳလွ်င္ေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕အားလုံးက လန္႕ၾကပါသည္။
``ရွင္တုိ႕က မိဘပုိက္ဆံနဲ႕ က်ဳပ္ကုိ မ်က္ႏွာလုပ္ခ်င္ၾကတယ္ေပါ့ေလ….
အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာ ၀ယ္ခ်င္တာ၊လုိခ်င္တာမွန္သမွ် လုိတရေနေသာ ကၽြန္မတုိ႕တေတြ ကံေကာင္းၾကေၾကာင္း၊ မိဘေတြကုိ ေက်းဇူးတင္သင့္ေၾကာင္း၊ ေက်းဇူးတုံ႕ျပန္ႏုိင္ရန္စာကုိသာ ႀကိဳးစားသင္ယူသင့္ေၾကာငး္ျဖင့္ အပ္ေၾကာင္းထပ္စကားေတြကုိ နားအူမတတ္ ေသာတဆင္ၾကရေတာ့ၿပီ။
********
ထုိကိစၥကုိ ၾကားလွ်င္ၾကားခ်င္း ကၽြန္မတုိ႔တေတြ မယုံၾကည္ႏုိင္ခဲ့ေပ။ မကေတာ့ မ်က္ႏွာကေလး ညိဳ႕ရီရီႏွင့္ သူမ၏ တာ၀န္၀တၱရားေတြကုိ တစ္ခ်က္ကေလးမွ မလစ္ဟင္း၊ မပ်က္ကြက္ေစခဲ့ရပါ။ ကၽြန္မတုိ႕၏ စာသင္ခ်ိန္တုိင္း စာသင္္ခန္းထဲအထိလုိက္ပါပုိ႕ေပးေနၿမဲ။ အခ်ိန္ဇယားအတုိင္း စာစစ္ေပးေနေလ့ၿမဲ။ မရွင္းလင္း၊ မေက်ညက္ေသာ သင္ခန္းစာမ်ားကုိလည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းလင္းသင္ျပေပးေလ့ၿမဲ။
``က်ုဳပ္စိတ္တုိတယ္။ ရွက္စရာသိပ္ေကာင္းတာပဲ။ ရွင္တုိ႕ကုိသာမငဲ့ရရင္ ခုခ်က္ခ်င္း အလုပ္ထြက္ပစ္တယ္
မ ဒီကထြက္သြားမွာကုိေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕အားလုံးက လုံး၀ လက္မခံႏုိင္ၾကပါ။ ကၽြန္မတုိ႕အတြက္ အရာအားလုံးဟာ မနဲ႕သာ အသားက်အဆင္ေျပလွတာ။ မကလြဲလုိ႕ အျခားတစ္ေယာက္ကုိ ကၽြန္မတုိ႕ အလုိမရွိၾကေပ။
``မ…ဧကရီကုိေရာ စိတ္ဆုိးေနလားဟင္…
မ်က္ႏွာကေလးငယ္ေနရွာေသာ ဧကရီကုိေငးကာ ခပ္ဖြဖြၿပဳံးေနျပန္ရင္း…
``က်ဳပ္စိတ္တုိေနတာ ရွင္တုိ႕ကုိမဟုတ္ဘူး။ အလကားေနရင္း အမနာပ သတင္းျပန္႕ရတဲ့ အျဖစ္ကုိ။ ၿပီး.. ဆရာမႀကီးကလည္း ေမးေမးျမန္းျမန္းမရွိဘူး။ က်ဳပ္ကုိေခၚေတာ့ အျပင္က သတင္းကုိ သူက အၿပီးယုံထားၿပီးသားျဖစ္ေနၿပီ။ ဆီးႀကိဳၿပီး အျပစ္တင္ေတာ့တာ
``အဲဒါ ဧကရီ႕ေၾကာင့္…
ငုိမဲ့မဲ့ျဖစ္လာေသာ ဧကရီကအား ေခ်ာ့ရျပန္ေသးသည္။
ဧကရီက ကၽြန္မတုိ႕အားလုံးထဲမွာ အခ်မ္းသာဆုံး၊ ၿမိဳ႕မ်က္ႏွာဖုံး၏ေျမး၊ ေအာင္ျမင္တြင္က်ယ္ေသာ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီး၏ တစ္ဦးတည္းေသာ ရွဳမၿငီးမေလးျဖစ္ေလသည္။ ခ်စ္စဖြယ္အၿပံဳးခ်ိဳကေလးႏွင့္ စာလည္းေတာ္ပါသည္။ ဥာဏ္ေကာင္းေသာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ ထုံးစံအတုိင္း အပ်င္းထူခ်င္သည္။ အေပါင္းအသင္းလည္း မင္သူျဖစ္ျပန္ေလသည္။ ဧကရီ႕ကုိဆုိလွ်င္ ဆရာဆရာမေတြေရာ၊ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြကပါ ႏွစ္လုိခင္မင္ၾကသည္ခ်ည္းပင္။
ဧကရီသည္ မအား ကပ္မခြာတမ္း ခ်စ္ခင္တြယ္တာသူျဖစ္ေသးသည္။ မကေတာ့ မိန္းကေလး အမ်ားၾကားမွာ သူ႕ကုိပုိတယ္၊ ငါ့ကုိက်ပစ္ထားတယ္…စေသာ ကဂ်ီဂေဂ်ာင္စကားေတြႏွင့္ စိတ္၀မ္းမကြဲရေလေအာင္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း၊ မွ်မွ်တတ ေဖးမဆက္ဆံေလ့ၿမဲ။ ဒါေပမယ့္ ဧကရီက…
`` ေဖေဖ ရန္ကုန္ကအျပန္ ေဂ်ဒုိးနပ္က ၀ယ္လာတာေလ။ ေမေမက မဖုိ႕ဆုိၿပီး တစ္ဘူး သပ္သပ္ထည့္ေပးလုိက္တယ္။ မ မစားရင္ ဧကရီက ဒီအတုိင္း အိမ္ျပန္ေပးလုိက္မွာ
အိမ္က လူႀကီးေတြ၏ နာမည္သုံးကာ အက်ပ္ကုိင္လာလွ်င္ေတာ့ မမွာ ျငင္းပယ္ဖုိ႕ရန္ ခက္ခဲရေတာ့သည္။
``ဧကရီကေလ…ဒီအဆင္ေလးကုိ မနဲ႕ ဆင္တူ၀တ္ခ်င္ေနတာ ၾကာလွၿပီ။ ေမေမ့ကုိေျပာေတာ့…
``ဧကရီ မကုိခ်စ္ရင္ အဲလုိတန္ဖုိးႀကီးေတြ ၀ယ္မလာေပးပါနဲ႕။ မ…မယူခ်င္ဘူး။
``အင္းပါ။ ေနာက္ ၀ယ္ေပးေတာ့ဘူး။ ခုတစ္ခါေတာ့ ေမေမက ၀ယ္ေပးလုိက္ၿပီးေနၿပီေလ။ ယူထားလုိက္ေတာ့ေနာ္…ေနာ္္။ မမွာရွိတဲ နက္ျပာေျပာင္လုံခ်ည္ေလးနဲ႕ဆုိ အရမ္းလုိက္မွာ။
ဧကရီမွာ ရည္ရြယ္ရင္း မည္မည္ရရရွိပုံ မေပၚပါ။ ဒါေပမယ့္ သူမက မအား တြယ္တာလြန္းသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံးၾကားမွာ သူ႕ကုိ အနည္းငယ္ေလာက္ကေလးမွ်ပုိသာ၍ အေရးေပးေစခ်င္သည္။ မ်က္ႏွာသာရခ်င္သည္။ သူမက သူမ၏ မိသားစုမွာလည္း အထြဋ္တင္အေရးေပး ေျမွာက္စားခံ ေနလာခဲ့သူမဟုတ္လား။
``ဧကရီေနာ္။ ေနာက္တစ္ခါဆုိရင္ မစိတ္ဆုိးေတာ့မွာ…
ႏႈတ္ကသာေျပာေနေသာ္လည္း မစိတ္ဆုိးမွာ မဟုတ္တာ ဧကရီသိပါသည္။ မသည္ သူမ၏ေက်ာင္းသူမမ်ားအား လုိအပ္လွ်င္ မ်က္ႏွာအနည္းငယ္တည္တင္း မာေက်ာထားရုံသာရွိကာ စိတ္ဆုိးျခင္းမရွိပါ။
*************
ကၽြန္မတုိ႕တေတြက မုန္႔ဖုိးကေလးမ်ား ဆုတ္ဆုတ္ခဲခဲရလာလွ်င္ တစ္ခုခု ၀ယ္ခ်င္၊ ခ်မ္းခ်င္ခဲ့ၾကသည္။ ဒါေပမယ့္ အျပင္ထြက္ကာ လည္ပတ္၀ယ္ခ်မ္းခြင့္က အလြန္အင္မတန္ ရွားပါးလြန္လွရာ…
``မပဲ သိမ္းထားေပးပါေနာ္။ ညေလးတုိ႕ေတြ ေစ်းထြက္ျဖစ္မွ ျပန္ယူမယ္
မက စာရင္းစာအုပ္ကေလးတစ္ခုကုိ အမ်ားျမင္သာေအာင္ပင္ျပဳလုပ္ကာ ေငြသိမ္းေပးထားတတ္ပါသည္။ စိတ္လုိလက္ရရွိခ်ိန္ေတြမွာ ေငြစာရင္းကုိ အသံလြင္လြင္ကေလးႏွင့္ ဖတ္ျပေသးတာ ျဖစ္သည္။ ခုေတာ့…
``study guide က ေက်ာင္းသူဆီမွာ ပုိက္ဆံေခ်းၿပီး ျပန္မေပးဘူးတဲ့
ဒီသတင္းက ကၽြန္မတုိ႕၀န္းက်င္မွာ တိတ္တိတ္က်ိပ္က်ိပ္ပ်ံ႕လႊမ္းလာခဲ့ၿပီ။ ေယာက်္ားေလးစာသင္ေဆာင္ဘက္ေတာင္ ေရာက္ေနၿပီမုိ႕ အုပ္ခ်ဳပ္သူဆရာမႀကီးက မအားေခၚယူကာ ျပင္းထန္စြာ သတိေပးေလၿပီ။
``မ ေနာ္…ဧကရီ အဲလုိမေျပာဘူး
ထုိစကားအဓိပၸါယ္သုိ႕ေရာက္ေအာင္ ဧကရီေျပာခဲ့မွာ မဟုတ္တာ ေသခ်ာသေလာက္ပါပင္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕အိမ္က …..
``မုန္႕ဖုိးသုံးတာ ၾကမ္းလွခ်ည္လား။
ဧကရီက ဘာသေဘာရယ္မဟုတ္ပဲ အလြယ္ေျပာခဲ့လုိက္တာပင္။
``မကုိ ခဏေပးသုံးထားတယ္
မကလည္း ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ အမွန္တကယ္ ယူသုံးးျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။ ထုိေန႕က လကုန္ခါနီးၿပီမုိ႕ မထံမွာ ေငြေၾကးလက္က်န္ခါလီက်ေနခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။
``က်ဴရွင္လခက ႏွစ္လစာေတာင္ ေၾကြးက်န္ေသးတယ္တဲ့ေလ။ ဒီတစ္လထပ္ေပါင္းရင္သုံးလေတာင္ရွိၿပီဆုိေတာ့ က်ဴရွင္ဆက္မတက္ခ်င္ေတာ့ဘူးလုပ္ေနတယ္
``မကလည္း လျဖင့္ မကုန္ေသးပဲနဲ႕
``လမကုန္ခင္ ႀကိဳတင္၀မ္နင္ေပးထားတာေပါ့ဟယ္။ ခုက အေဖေရာဂါျပန္ထလာလုိ႕လာေျပာတာ။ ညေန အိမ္ကုိ ခဏျပန္လုိက္ဦးမယ္။ ခက္တာက အေဖ့ကုိ ေဆးထုိးေပးဖုိ႕ ေငြမရွိလုိ႕လာေျပာတာ။ မလက္ထဲမွာလည္း ေငြမက်န္ေတာ့ဘူး
``မ…ဧကရီပုိက္ဆံထဲက ယူသုံးလုိက္ေလ
အဲဒီစဥ္ကတည္းက ဧကရီက အလြယ္တကူေျပာေသာ္လည္း မကေတြေတြေ၀ေ၀ႏွင့္ ဆုတ္ဆုိင္ဆိုင္းလုပ္ေနေသးတာမုိ႕…
``ဟုတ္တယ္မ ။ ယူသာသုံးလုိက္ပါ။ ထပ္လုိရင္ ညေလးတုိ႕ အားလုံးအပ္ထားထဲက ထပ္ယူသုံးလုိ႕ရတယ္
ႀကံရာမရေသာ အေျခအေနမုိ႕ မလဲႊကင္းသာစြာ ဧကရီ႕ ေငြကုိ မ..ယူသုံးလုိက္ရတာ ကၽြန္မတုိ႕အားလုံး သိနားလည္ပါသည္။
``ဧကရီေလးပုိက္ဆံ မျပန္ထည့္ထားလုိက္ၿပီေနာ္
လခထုတ္ၿပီးသည္ႏွင့္ မကဆုိလာေလလွ်င္….
``ဟင္…ျပန္မေပးနဲ႕ဦးေလ။ ဧကရီျဖင့္ ဘာမွ သုံးစရာမရွိပဲနဲ႕။
တကယ္တမ္းမွာ မတစ္ေယာက္ တစ္လလုံး အသုံးအစြဲ က်ပ္တည္းေနေတာ့မွာကုိ ကၽြန္မတုိ႕ေရာ…မကိုယ္တုိင္ပါ ႀကိဳတင္သိေနႏွင့္ၾကသည္ပင္။
``ေနာ္..။ ယူသုံးထားပါမရယ္။ ေနာက္လကုန္က်မွ ညေလးတုိ႕ အျပင္ထြက္ခြင့္ရရင္ ျပန္ယူမယ္ေလ။
ဒီလ လပတ္စာေမးပြဲမွာ ဧကရီတစ္ေယာက္ အဆင့္အနည္းငယ္က်သြားခဲ့တာက ျပႆနာ စတင္ေလသည္။ စာေမးပဲြမွာ အဆင့္က်ခဲ့ေသာအျပစ္ႏွင့္ဆက္ႏြယ္ကာ မုန္႕ဖုိး အသုံးစြဲၾကမ္းသည္ဆုိေသာ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပစ္မႈတစ္ခု ထပ္တုိးလာေတာ့သည္။
``အရင္လက ေပးထားတာေရာ
``မကုိ အပ္ထားတယ္
``ဧကရီ ညည္းကုိ မယုံဘူးေနာ္။ ငါ..ျပန္ေမးဦးမယ္
``ေမးၾကည့္လုိက္။ ခုေလာေလာဆယ္ မ အသုံးလုိလုိ႕ ခဏယူသုံးထားတယ္
ဗူးတစ္ရာမဟုတ္ၾကေသာ ပါးစပ္တစ္ေပါက္တုိ႕သည္ တစ္ေယာက္ထံမွ တစ္ေယာက္နားသုိ႕ ဆင့္ကဲကူးေျပာင္းေလလွ်င္ မူလျဖစ္ရပ္ႏွင့္ လြဲေခ်ာ္တိမ္းေစာင္းလုၿပီ။
``ကၽြန္မကေလးေတြကုိ ေမးၾကည့္လုိ႕ရပါတယ္။ အဲလုိမ်ိဳး လုံး၀မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္တစ္ခါမျဖစ္ရေအာင္ ကၽြန္မ အတတ္ႏုိင္ဆုံး ဆင္ျခင္ပါ့မယ္ရွင့္
မ်က္ႏွာရဲရဲ၊ အသားေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္ကာ ေလသံကေတာ့ ထန္တင္းေနဆဲ။ သူမငုိမည္ထင္ထားေသာ္လည္း မ်က္ရည္တစ္စက္ေတာင္မက်ခဲ့တာ အံ့ၾသလွ်က္ မေမ့ႏုိင္ခဲ့။
***********
မ၏ စကားအတုိင္းဆုိလွ်င္ေတာ့ ကၽြန္မတုိ႕တေတြဟာ အမွတ္စက္တစ္ခုမွာ ဆုံစည္းမိခဲ့ၾကေသာ မ်ဥ္းေျဖာင့္ေလးေတြေပါ့ ။ ဒါေပမယ့္ ဆုံမွတ္ကေန ျပန္လည္ခြဲျဖာထြက္လာခဲၾ့ကသည့္တုိင္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လည္မႀကံဳဆုံႏုိင္ေတာ့မည့္ မ်ဥ္းေျဖာင့္မ်ားေတာ့ မဟုတ္ပါ။
``အပူပင္ကင္းတဲ့ ကေလးေလးဘ၀ကု္ိ
တစ္ခါျပန္ၿပီး ရခ်င္ေသးတယ္….
အျပစ္မသိေသးတဲ့ ကေလးေလးဘ၀ကုိ
တစ္ခါျပန္ၿပီး ေရာက္ခ်င္ေသးတယ္
မဆုိညည္းေနက် ဒီသီခ်င္းေလးကုိေတာင္ ကၽြန္မတုိ႕တေတြရဲ႕ ႏႈတ္ဖ်ားမွာပါ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ဆုိညည္းတတ္ေနခဲ့ၾကၿပီ။ ေရွ႕ေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့လည္း ဒီသီသီခ်င္းေလး၏ အရသာကုိ ၿငိတြယ္မွန္းမသ္ိ ၿငိတြယ္မိရဦးေတာ့မည္ ထင္ပါရဲ႕။
တဆိတ္ရွိမ်က္ရည္ရြဲ၊ ပုလဲခတတ္ၾကေသာ ကၽြန္မတုိ႕အား ေခ်ာ့ေမာ့ေဖးမကာ အငုိတိတ္ေစခဲ့တုိင္းမွာ…
``မကေလ ဘယ္ေတာ့မွ မငုိဘူးကြ။ ညီမေလးတုိ႕လည္း မငုိရပါဘူး
ဒါေပမယ့္ အခြင့္သင့္လုိ႕ ကၽြန္မတုိ႕တေတြ ျပန္ဆုံခြင့္ရခဲ့လွ်င္ ကၽြန္မတုိ႕၏ စာေမးပြဲအၿပီး ေနာက္ဆုံးေန႕အိမ္အျပန္မွာ ကၽြန္မတုိ႕ႏွင့္အတူ ငုိေကၽြးခဲ့ေသာ မ၏မ်က္ရည္ေတြအေၾကာင္းကုိ ျပန္ေျပာလွ်က္ ၾကည္ႏူးခြင့္ေလးရခ်င္မိေသးသည္။ ။
သတုိး
